زندگی را هرطور دیدم یه راه طولانی و دراز و بس خسته کننده بود ، تنها دلیلی که برای گام نهادن در این راه یافتم انهم امید بوده و همین...اگر قرار است دیر یا زود برویم ،این رفتن چه بهتر که در مسیر درست و نیک باشد،که هفت روز بعد از رفتنمان ،یاران جای اشک بر گونه ،با لبخند بگویند راهش سبز...

میون این همه سرگردونی ، دل من گرفته ماه پیشونی

بیا باز دوباره بی تابم کن ، منو تو رنگ چشمات خوابم کن

***

خیلی بده همیشه در حال سفر باشی؛همیشه درحال گذر کردن؛گذر از چیزایی ک دوسشون داری؛گذر از لحظات خوش ؛خیلی بده همیشه باید تو اون کسی باشی ک کوله بارت رو دوشته؛دلت میگیره وقتی میبینی کسی منتظرت نیست؛تک تک لحظات زندگی من به همین قسم گذشت نه یاری ن دیاری؛ن خونه ای نه خونواده ای؛وقتی میبینی که ارامشت توی سفره؛ببینی و بگذری چون نمیتونی بمونی؛ازون اولش خلق شدم ک مسافر باشم...

شهریار عاشق بعد از سالها دوری از عشق زندگیش به یاد خاطراتش به محلی میره که اونجا خاطرات زیبایی داشته .....اونروز هم روز سیزده بدر بوده که میره میبینه عشق زندگیش با شوهرو بچش اونجا هستن و این شعر زیبارو مینویسه....